[Blog] ‘Drenthe Extreme marathon’

Afgelopen zomer had ik besloten om mezelf in te schrijven voor de Drenthe extreme, een monstermarathon over 200km door het Drentse landschap. De afgelopen dagen was ik alleen maar bezig met het weer. Maar de buien bleven maar komen en de twijfel sloeg toe. Om mezelf nog wat ontspanning te geven ben ik samen met Rene de Klein woensdag middag naar Thialf gegaan om Mia Lisa aan te moedigen bij haar 3 km met het OKT. Bij thuis komst heb ik definitief de knoop doorgehakt en de laatste spullen bij elkaar gepakt en de wekker om 3.30 uur gezet en de volgende ochtend samen met Jan Tanis richting Roden gegaan.

Aangezien ik me vrij laat had ingeschreven moest ik in de 3e start wave starten om 6.20 uur. De beentjes voelde goed en ik had er zin in. De eerste 5 km gingen als een speer over het asfalt, maar zodra we het bos in reden begon het glibberen en glijden door de Drentse modder. De verzorgingsposten waren goed en er was van alles te pakken. De eerste 100 km reden redelijk makkelijk weg maar daarna begon het langzamerhand zwaar te worden.

Het waaide behoorlijk en het begon te regenen. De paden met modder werden ook steeds slechter. Na 3 regenbuien toch maar besloten om iets langer te stoppen en wat droge kleding aan te doen om de laatste 50 zware kilometers aan te gaan. Het begon ook weer langzamerhand donker te worden en de lampen moesten weer aan. Rond de 170 kilometer viel mijn lamp uit, maar ik was goed voorbereid en sloot een nieuwe accu aan. Helaas was dit van korte duur, en begaf deze het ook. Tja, daar stond ik dan in een donker weiland tussen de modder en drap. Maar nog steeds met het volle geloof dat ik deze monster rit zou gaan volbrengen. Er was maar 1 optie, en dat was aanklampen in een wiel en niet loslaten.

Er was nog 1 grote obstakel en dat was het Janspad, een pad van 4 kilometer met alleen maar modder waar fietsen echt onmogelijk was. Ik zakte op sommige stukken tot aan mijn knieĆ«n weg in de modder. Na deze kilometers was het weer zoeken naar een ideale gangmaker om me door het bos heen te navigeren. Met toeval kwam ik een oud dorpsgenoot tegen die zo lief was om de laatste 20 kilometer bij me te blijven. Doordat het zo glad was en ik weinig zicht had ben ik wel 15x op de grond gaan liggen en zakt de moed me wel in de schoenen, maar de wil om deze marathon uit te fietsen was zo groot, dus dan stapte ik toch weer op de fiets om door te gaan…

Na iets minder dan 14 uur kwam ik als 6e dame over de finish. Met een hele grote ervaring rijker kan ik deze afstrepen van mijn lijstje. Ook al was dit een hele pittige editie, toch kan ik iedereen aanraden om deze een keer te fietsen!

Groetjes,
Jannitta



Laatste nieuws